Hemels

Het is al een tijdje geleden nu ik dit schrijf, maar ik moet het toch echt vertellen. Vrijdag 16 september was namelijk vraiment de meest fantastische dag van mijn verblijf tot nu toe in Sablé..
Hij begon al gelijk goed omdat ik 's morgens voor mijn eerste taalles bij AGAFI - helemaal aan het andere eind van 't stadje - opgehaald zou worden door Lénaïc met de auto! Natuurlijk was hij wel een halfuurtje te laat, maar ach dat vergaf ik hem, want hij bood wel meteen z'n excuses aan, en het is tenslotte een fransman..
Bovendien begon hij meteen breed te glimlachen toen ik ontdekte dat hij in november Iveta ging bezoeken met een collega en liet merken dat ik eigenlijk ook best geïnteresseerd was in een weekje Riga.. "Nou je hebt in totaal 4 weken vakantie, dus als je wilt zullen we misschien wel wat kunnen regelen.." Yep, en een slaapplaats is ook al geregeld, Iveta heeft gezegd dat ze Lénaïc dan wel naar een hotel schopt, dat wist hij nog niet, maar goed.. haha.
De 1e taalles bestond uit een evaluatie-test van over het algemeen niet al te moeilijke opgaven. Behalve het eind, daar moest ik toch wel even over nadenken. "Kijk maar hoe ver je komt", was de instructie, maar toen ik alles ingevuld had hielden ze me nog even zoet met het schrijven van een mini-opstelletje over waarom ik naar Sablé was gekomen, en toen ik dat 5 minuten later kwam inleveren wisten ze echt niks meer en gooiden me ze maar naar buiten. Lénaïc had me nadrukkelijk gedag gezegd met "A midi!", oftewel hij rekende er wel op dat ik weer in de kantine zou komen lunchen.
Omdat daar echter nog niemand was, besloot ik maar op hem te wachten met eten. Er is echt niets aan om in je eentje te eten daar, zoveel mensen komen er nou ook weer niet.. Maar het is toch wel een hele happining want eerst moet je je voorgerecht halen, daarna komen ze je hoofdgerecht brengen, en daarna eten de fransen nog twee nagerechten: een kaasje en een toetje. En daarna gaan die van het gemeentehuis nog even koffieleuten in een caféetje "om wakker te blijven de rest van de dag"! Dit keer ging ik niet mee omdat ik nog verder moest op het AGAFI, maar Lénaïc zei dat ik na afloop nog naar hem toe moest komen met Iveta. Waarom, dat was toen nog een raadsel.
Op het AGAFI hadden de leraressen Delphine en Dalida goed nieuws over mijn evaluatie, hoewel ik wel veel rode kringeltjes zag op mijn opstelletje.. Maar dat zouden slechts kleine voorzetsel-foutjes zijn! Dus zetten ze me achter "Pour Tout Dire", een computerprogramma wat wel grappig was maar ook wel een beetje erg easy. Terwijl Iveta verder moest met een groot, moeilijk dictee.. "pff dormir, dormir..!" Maar gelukkig werden we om 3 uur verlost voor het "afscheids-goûter": 3 soorten taart voor de laatste les van Iveta (en de eerste van mij)! Met alle andere cursusten erbij, al waren dat er niet veel. Een spanjaard, een braziliaanse, een française, een chinese, een turkse, en twee turkse mannen. Vooral die spanjaard had een overheerlijk goedje gemaakt, wat we ook volgens de spaanse traditie (gewoon met z'n allen lepelen uit de schaal) moesten (ja MOESTEN haha) eten.

Daarna besloten Iveta en ik met het laatste goedje naar het gemeentehuis te gaan. Zij moest nog even wat bij de bank regelen (in Letland hebben ze nog net geen euro's), maar ik ging alvast naar Lénaïc. Het werd me nog steeds niet helemaal duidelijk wat de bedoeling was, maar nadat we met Iveta erbij -"Oouh lala Lénaïc met 2 meisjes op z'n bureau.."- haar eindrapport hadden ingevuld was het al bijna half 6. Eh.. en dan? "Oh, dan komen er 3 journalisten van de krant jullie interviewen en fotograferen."
Oooooh.
Ik wist wel al dat er een soort afscheids-wisselingsceremonie plaats zou vinden, en dat gebeurde ook daarna. We werden geinterviewed in de kamer van de burgemeester (die zelf er niet was), in aanwezigheid van alle mensen met wie Iveta had gewerkt en met wie ik zou werken. Dat was best cool, en toen ik zo met Iveta door 5 camera's tegelijkertijd gefotografeerd werd voelden we ons toch wel heel speciaal vereerd .. Daarna hield de onder-burgemeester een mooi plechtig afscheidswoordje voor Iveta en welkomstwoordje voor mij. En mocht ik ook wat zeggen! Het lukte me daadwerkelijk uit te kramen dat ik erg blij was gekozen te zijn voor het project, dat ik het al erg naar mijn zin had omdat iedereen erg aardig was en ik bijzonder goed was ontvangen, dat het werk me erg leuk leek en dat ik erg veel zin had om in hier in Sablé te gaan werken en leven. Hoe ze het hebben verstaan weet ik niet, maar Isabelle en Lénaïc vonden het mooi..! Het was allemaal wel heel ontroerend. Iveta kreeg als afscheidscadeau nog een heleboel "I-love-Sablé"-spulletjes (waaronder een t-shirt, een pet, een boek een mok, een pen, nog een t-shirt..), en van Lénaïc en Mr.Bourreau een stripboek getiteld "Tous les défauts des mecs", haha!

En daarna moest ik alleen naar huis lopen, want Lénaïc rende naar de trein. Maar ik kreeg Iveta's plu mee. Ze zou me nog bellen over vanavond, want Cyril had nog niet teruggebeld. Want we zouden naar Le Mans gaan.. eindelijk!
Om ongeveer 22uur kwamen we daar aan, Cyril had ons gebracht. Iveta en ik baalden dat we beiden ons fototoestel vergeten waren, want het was de laatste keer dat we uitgingen.. en "La Nuit des Chimères", een geheimzinnig spectacle bij de Oude Cathedraal van Le Mans.
Dat bleek echter nog niet begonnen te zijn, dus besloten we de anderen (Lénaïc, de leraressen van AFAGI en nog wat vrienden van Iveta die in Le Mans woonden) op te gaan zoeken in een afgesproken cafeetje met hele leuke, maar wel iets te harde salsa-muziek. En je kon daar ook niet dansen, het was meer een restaurant, dus dat schoot ook niet op. Iveta moedigde Lénaïc nog wel aan "Allez, vas-y!", maar hij bekende echt maar één salsa-les te hebben gehad ooit, dus toen bleef hij 'veilig' met mij praten haha totdat hij om 23uur een verrassing voor me had.. samen met Iveta (want de rest had het blijkbaar al gezien) liepen we door kleine straatjes met chinese drakenschijnselen naar de grote kerk, die nu volledig beschenen was met een heel patroon van kleuren en vormen en.. muziek makende, bewegende, zingende engelen!! Het was echt te prachtig om te beschrijven. Helaas hadden we het begin gemist en duurde het maar enkele minuten. Maar daarna doemde er opeens een grote kasteelmuur voor me op, waar nog een ander spectacel aan de gang was. Ook een verlichting van bewegende patronen, dieren, en ridders die op zachte muziek voorbij golfden. Zonder engelen, maar het was dan ook een ander thema en het duurde wat langer. Iveta had het al eens mogen aanschouwen en Lénaïc had het zelf al 100 keer gezien beweerde hij, maar nog konden ze er erg van genieten. Het was ook wel heel speciaal.. Daar zaten we dan, op een muurtje te kijken, voor 't laatst dus met z'n drietjes.. met de volle maan ook nog eens.

En dan weer terug over de sfeervolle straatjes met een magisch uitzicht bovenaan de trap, over de stad. Ze moesten me het café weer insléuren, want het was bibberkoud. Daar wachten we met de anderen tot Cyril terug was van zijn vriendin, en toen gingen we naar een supergave kroeg waar ik een heus diablootje (zonder passoa!) kreeg, maar niet de moed om daar de dansvloer op te stappen zonder Iveta, die eerst wel wou maar toen toch maar niet.. dus bleven we met z'n viertjes aan een tafeltje zitten kijken en dat was ook heel gezellig. Toen we rond half 3 maar eens opstapten, moest Iveta gedag zeggen van Lénaïc en dat was heel lief. Nadat hij mij ook maar eens op de franse manier gedag had gezegd liep hij naar huis en vielen Iveta en ik even later bij Cyril in de auto in slaap, die zachtjes meezong met "Théléphone", een of ander fout maar grappig bandje. Ik herrinner mij nog de maan, de sterren uit het raam en het gevoel dat het nu allemaal goed was. Ik was even supergelukkig want lénaïc en iedereen scheen wel enthousiast over mij als nieuwe SVE, ik had een superspeciale dag gehad, een magische avond die ik niet gauw vergeet, en Iveta was er nu nog en ik zou haar de volgende dag nog zien, maar haar afscheidsweekend was nu al geslaagd! :D